Cerebrastenia pourazowa - w medycynie stan, który jest następstwem urazu czaszkowo-mózgowego. Objawy cerebrastenii pourazowej ustępują po pewnym czasie, niekiedy jednak mogą być pierwszymi objawami charakteropatii, encefalopatii bądź otępienia pourazowego.
Przejawy cerebrasteny pourazowej:
Droga publiczna - jest to droga, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych lub innych przepisach szczególnych.
droga niepubliczna
Mikroskop operacyjny - mikroskop używany do wykonywania operacji w bardzo małych przestrzeniach. Znalazł zastosowanie przy zabiegach okulistycznych, stomatologicznych, otolaryngologicznych i neurochirurgicznych
A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - R - S - Ś - T - U - W - Z - Zobacz też
aborcja
- antykoncepcja
(wróć do indeksu)
bruzdkowanie
- ból owulacyjny
(wróć do indeksu)
choroba hemolityczna noworodka
- ciąża
- ciąża mnoga
- ciąża pozamaciczna
- ciąża urojona
(wróć do indeksu)
depresja poporodowa
- dni płodne
- drogi rodne
(wróć do indeksu)
estrogeny
(wróć do indeksu)
(wróć do indeksu)
gestoza
- gruczoł Bartholina
(wróć do indeksu)
(wróć do indeksu)
(wróć do indeksu)
jajnik
(wróć do indeksu)
karmienie naturalne
- karmienie sztuczne
- konflikt serologiczny
- kosmówka
- krew pępowinowa
(wróć do indeksu)
(wróć do indeksu)
łożysko
(wróć do indeksu)
macica
- menopauza
- menstruacja
(wróć do indeksu)
nadżerka
- niepłodność
- noworodek
(wróć do indeksu)
owulacja
(wróć do indeksu)
pępowina
- pieluszka
- płód
- podpaska
- położna
- połóg
- poronienie
- poród
- poród fizjologiczny
- poród przedwczesny
- punkt G
(wróć do indeksu)
(wróć do indeksu)
siara
- skala Apgar
- sztuczne zapłodnienie
- szyjka macicy
(wróć do indeksu)
toksoplazmoza
(wróć do indeksu)
(wróć do indeksu)
wody płodowe
(wróć do indeksu)
zapłodnienie
- zaśniad groniasty
- zespół napięcia przedmiesiączkowego
(wróć do indeksu)
Androgynia — w medycynie rzekome obojnactwo męskie. Osobnik androgyniczny ma gruczoły płciowe typu męskiego, lecz zewnętrzne narządy płciowe w różnym stopniu sfeminizowane. Androgynia w sensie medycznym u człowieka nie jest jednoznacznie związana z psychicznym poczuciem przynależności płciowej danej osoby.
Alergologia - dziedzina medycyny zajmująca się rozpoznawaniem schorzeń alergicznych i leczeniem organizmu.
Złotów (łac. Zlotovia, niem. Flatow, kasz. Złotowò) – miasto w północnej części województwa wielkopolskiego, siedziba władz powiatu złotowskiego oraz gminy Złotów, leżące nad rzeką Głomią i w sąsiedztwie pięciu jezior, przynależące do Krajny, w latach 1975-1998 administracyjnie należało do województwa pilskiego, a poprzednio do województwa koszalińskiego. W pierwszych latach powojennych znajdowało się kolejno w województwie szczecińskim i bydgoskim.
Według danych z 30 czerwca 2004, miasto liczyło 18 430 mieszkańców.
Według danych z roku 2002, Złotów ma obszar 11,58 km^ (2), w tym:
Miasto stanowi 0,7% powierzchni powiatu.
Dane z 30 czerwca 2004:
| Opis | Ogółem | Kobiety | Mężczyźni | |||
|---|---|---|---|---|---|---|
| jednostka | osób | % | osób | % | osób | % |
| populacja | 18 430 | 100 | 9577 | 52 | 8853 | 48 |
| gęstość zaludnienia (mieszk./km^ (2)) |
1591,5 | 827 | 764,5 | |||
Według danych z roku 2002, średni dochód na mieszkańca wynosił 1252,49 zł.
Złotów jest ośrodkiem przemysłowym i lokalnym ośrodkiem handlowo-usługowym obsługującym teren powiatu złotowskiego. Dominującym przemysłem w mieście jest przemysł metalowy (Fabryka Elementów Wyposażenia Budownictwa “Metalplast”, Spółka “Unimetal”, firma “Pol-soft”), spożywczy (Okręgowa Spółdzielnia Mleczarska Złotów, PSS “Społem”), drukarski (Alcan Packaging z udziałem kapitału kanadyjskiego), odzieżowy (Spółdzielnia Pracy “Odzież”) i inne (Miejski Zakład Usług Komunalnych, Sydkraft oraz Rek-Swed i Tex-Swed zatrudniające ponad 200 osób). Prężnie działa Cech Rzemiosł Różnych, skupiający wielu właścicieli zakładów rzemieślniczych. W mieście zlokalizowanych jest wiele hurtowni, sklepów, punktów usługowo-handlowych, w tym kilka supermarketów:
Istnieje kilka stacji benzynowych, stacje obsługi samochodów renomowanych marek (Fiat i Škoda Auto).
Złotów leży przy linii kolejowej Tczew - Küstrin Kietz i zamkniętej Świecie - Złotów. Można więc dojechać pociągiem do Chojnic czy Piły, a z nich do innych większych miast w Polsce.
Dworzec kolejowy w Złotowie jest czynny dla ruchu pasażerskiego i towarowego tylko na trasie Tczew - Küstrin Kietz, do 2000 roku ruch towarowy czynny był także na trasie do Świecia nad Wisłą i Laskowic Pomorskich (ważnego niegdyś węzła kolejowego).
Przez Złotów biegną także trasy:
Złotów posiada połączenie autobusowe z większymi miastami północnej Polski. Połączenia realizują PKS-y: Toruń, Warszawa, Bydgoszcz, Płock, Słupsk, Człuchów, Wałcz. Złotów posiada także połączenie prywatnymi busami z Piłą, Jastrowiem oraz Okonkiem. W Złotowie nie ma komunikacji miejskiej. Funkcjonuje kilka taksówek.
Pierwsze ślady obecności człowieka na terenie Złotowa pochodzą z epoki neolitu. W epoce żelaza w obszarze miasta znajdowało się wczesnohistoryczne grodzisko. W VIII wieku istniała tu osada wczesnych Słowian, odkryta podczas prac archeologicznych w latach 1974-1976. Późniejsze kroniki średniowieczne wzmiankują gród Wielatowo umiejscowiony na ziemi krajeńskiej.
Miejsce lokowania Złotowa odgrywało w zamierzchłych czasach ważną rolę. Tędy biegł szlak handlowy z Nakła do Słupska i Kołobrzegu. Często toczone walki doprowadziły do zniszczenia ówczesnej osady. Na terenie wyspy Zamkowej utworzona została nowa osada, ok. XI wieku, utrzymująca się aż do XIV wieku. W pierwszych latach wieku XII Bolesław Krzywousty włączył Złotów do państwa polskiego. Prawdopodobnie w tych czasach na wyspie na jeziorze Miejskim istniał zamek obronny, wokół którego rozwinęła się osada.
Jako datę powstania wymienia się zapisek w kronice Janka z Czarnkowa. Zanotował on, że Kazimierz III Wielki dnia 3 listopada 1370 roku zapisał swojemu wnukowi Kazimierzowi Słupskiemu miasto Wielatow. W 1455 miasto zostało spalone przez Krzyżaków. Na początku XVII wieku ówczesny właściciel miasta Jan Potulicki zbudował nowy zamek.
W połowie wieku XVII Złotów znalazł się w rękach rodziny Grudzińskich. Najbardziej znany jej członek, to Andrzej Karol Grudziński (zm. 1678), starosta nakielski oraz wojewoda kaliski i poznański. Wsławił się zdradą na rzecz wojsk szwedzkich podczas “potopu”. Potem ponownie przeszedł na stronę polską, prowadząc wojnę partyzancką przeciw najeźdźcy z północy. W odwecie Szwedzi spalili miasto i zamek (1657 r.). W 1674 roku miasto strawił wielki pożar, niszcząc niemal całą zabudowę. Pod koniec XVII wieku właścicielami Złotowa stał się ród Działyńskich. Niewiele lat później miasto stanęło w obliczu kompletnej ruiny, wyniszczone przemarszami wojsk w trakcie III wojny północnej, kontrybucjami i licznymi epidemiami.
Od 1772 roku pod zaborem pruskim, zmienił nazwę na Flatow. W roku 1820 dobra złotowskie zostały zakupione przez króla pruskiego Fryderyka Wilhelma III Hohenzollerna i pozostały w rękach jego rodu do 1922 r., kiedy to zostały upaństwowione. W 1818 Złotów (Flatow) po raz pierwszy został stolicą powiatu (Kreis Flatow). W 1871 roku uruchomiono linię kolejową na trasie Piła – Chojnice, stanowiącej część tzw. kolei wschodniej, łączącej Berlin z Królewcem, co przyczyniło się do rozwoju gospodarczego miasta. W 1907 r. wybudowano linie kolejową łącząca Złotów z Więcborkiem, natomiast w latach 1910- 1914 z Wałczem i Czaplinkiem. Linie kolejowe wiodące przez Złotów zostały jednak w większości zniszczone po Drugiej Wojnie Światowej, do dziś czynna jest jedynie linia z Piły do Chojnic zdegradowana do jednotorowej lini kolejowej. pod koniec XIX wieku Złotów rozwinął się gwałtownie, powstał browar “Welsch”, wytwórnia winiaków i likierów przy ulicy Kościelnej, cztery tartaki, wytwórnia brykietów i cegielnia na Międzybłociu. W mieście wydawano gazetę lokalną.
W tym czasie nasiliła się polityka germanizacyjna władz pruskich. Polacy, stanowiąc mniejszość, zakładali instytucje i powoływali organizacje mające na celu walkę o polskość. Powołano do życia bractwo kurkowe i istniejące do dzisiaj: chór “Cecylia” (zał. 1884), Bank Ludowy (1902) i Spółdzielnię Rolniczo-Handlową “Rolnik” (1906). Po 1920 pozostał w granicach Niemiec jako część prowincji Poznań-Prusy Zachodnie. Pomimo utworzenia Powiatowej Rady Ludowej zabiegającej o przywrócenie Złotowa w granice Polski, wpływy rodziny Hohenzollernów w Europie były zbyt silne i Złotów pozostał w Rzeszy Niemieckiej. Do Polski trafiła część wschodnia powiatu z miastami Więcbork i Sępólno Krajeńskie. Od 1923 działał tu Związek Polaków w Niemczech. Od 1945 w granicach Polski.
Po wojnie miasto rozwijało się dość prężnie, zbudowano tu wiele osiedli bloków mieszkalnych. Obecnie Złotów jest niewielkim ośrodkiem przemysłowym, kilka większych zakładów, w tym największy “Metalplast”, produkujący okucia do okien.
| Rok | Liczba mieszkańców |
|---|---|
| 1580 | 1940 |
| 1673 | 575 |
| 1766 | 890 |
| 1800 | 2233 |
| 1820 | 1714 |
| 1885 | 3880 |
| 1919 | 4957 |
| 1939 | 7494 |
| 1945 | ok. 600 |
| 1946 | ok. 5000 |
| 1973 | 11 000 |
| 2005 | 18 422 |
Wczesna nazwa Złotowa – Wielatowo wywodzi się od nazwy pomorskiego plemienia Wieletów, założycieli średniowiecznego grodu (pochodzi od niej również niemieckie Flatow). Późniejsze nazwy, w zależności od interpretacji, nawiązują do złotych rzymskich monet, które miałyby być tu odnajdywane, bądź też do słowa “słota”, a więc do tutejszych warunków klimatycznych oraz sąsiedztwa jezior i bagien. Większość poniższych nazw pochodzi ze średniowiecznych dokumentów i stanowi wersje zlatynizowane:
Wczesnobarokowy kościół farny zbudowany w latach 1661-1664 z fundacji wojewody Andrzeja Karola Grudzińskiego najprawdopodobniej przez pochodzącego z Lombardii architekta manierystycznego Krzysztofa Bonadurę Starszego (wg innych teorii przez gdańskiego architekta miejskiego Petera Willera bądź też szwajcarskiego architekta Georgio Catenazziego) w miejsce wcześniejszego, zniszczonego w 1657 r. przez Szwedów, kościoła drewnianego (z 1619 r.), który z kolei powstał na miejscu pierwotnie należącego do rycerskiego Zakonu Kanoników Regularnych Stróżów Świętego Grobu Jerozolimskiego, dwunastowiecznego kościoła św. Anny (symbol Zakonu, podwójny krzyż patriarchalny wieńczy również szczyty obecnego kościoła- jednego z najcenniejszych zabytków północnej Wielkopolski). Kościół znajduje się przy ulicy Panny Marii. Jednonawowa świątynia wzniesiona została na planie krzyża łacińskiego, którego ramiona tworzą dwie kaplice - św. Anny i Matki Boskiej Różańcowej. Kościół nie posiada wieży, a jedynie wolnostojącą dzwonnicę z 1850 r. Zwraca uwagę bardzo bogate, wysokiej klasy artystycznej, zabytkowe, wyposażenie- pięć ołtarzy (w tym ołtarz główny, zawierający obraz Paulusa Hacka z Antwerpii p. t. Koronacja Najśw. Marii Panny), ambona, grupa ukrzyżowania na belce tęczowej, chrzcielnica, trzy feretrony (z których jeden- św. Anna Samotrzecia – wystawiony jest na widok publiczny). Wykonanie dekoracji snycerskich przypisuje się pochodzącemu z Turyngii złotowskiemu rzeźbiarzowi Johannowi Danielowi Danzerowi. Obecne organy zbudowane zostały w 1995 r. w miejsce wcześniejszych, dziewiętnastowiecznych. Wnętrze kościoła pokrywa wysokiej klasy polichromia wykonana w połowie lat 60. XX wieku przez Annę i Leonarda Torwirtów. W kryptach, pod kaplicą Matki Boskiej Różańcowej złożone zostały zmumifikowane zwłoki rodziców fundatora- wojewody kaliskiego Zygmunta Grudzińskiego i Elżbiety z Opalińskich. Spoczywa tu również syn Andrzeja Karola Grudzińskiego, Zygmunt, zmarły we wczesnym dzieciństwie (ok. trzeciego roku życia, prawdopodobnie w 1661 roku) wskutek choroby zakaźnej, którego metalowa trumna ozdobiona jest unikatowym na skalę ogólnopolską dziecięcym portretem trumiennym (podczas prac konserwatorskich trumna ta okazała się pusta). Krypta ta udostępniona jest dla zwiedzających. Opiekunami kościoła są obecnie ks. ks. Misjonarze św. Rodziny.
Klasycystyczny kościół poewangelicki przy pl. Kościuszki, wzniesiony w latach 1829-1830 z fundacji ówczesnego właściciela dóbr złotowskich, króla pruskiego Fryderyka Wilhelma III według projektu pruskiego architekta, Karla Friedricha Schinkla. Trzynawowy, halowy kościół dominuje nad starą częścią Złotowa swoją wysoką, smukłą wieżą. Jego cechą charakterystyczną jest również zdobiące elewację boniowanie. W 1922 roku na placu przed kościołem odsłonięto rozebrany po wojnie monument ku czci ofiar I wojny światowej. Świątynia przeszła na własność Kościoła katolickiego w 1945 r. Do dnia dzisiejszego z pierwotnego wyposażenia nie zachowało się prawie nic, wyburzono również piętrową galerię ciągnącą się wzdłuż naw bocznych likwidując w ten sposób cechy charakterystyczne dla świątyni protestanckiej. Organy, poważnie uszkodzone w 1945 roku zostały wyremontowane w latach 70-tych. W prezbiterium znajduje się współczesny ołtarz z posągiem św. Stanisława Kostki. Świątynia należy do parafii Wnieb. NMP, jednakże w 1998 roku została ona przekazana w użytkowanie nowopowstałej parafii śś. ap. Piotra i Pawła do czasu zakończenia budowy własnej świątyni.
Neogotycki kościół znajdujący się u wylotu ul. Obrońców Warszawy, zbudowany w latach 1903-1904 z inicjatywy ks. dra Bolesława Domańskiego (który w tym czasie sprawował funkcję wikariusza parafii pw. Wnieb. Najśw. Marii Panny) jako kaplica cmentarna. Budowlę wzniesiono w miejscu wcześniejszej, drewnianej kaplicy z 1710 roku, mającej stanowić wotum przebłagania gniewu bożego podczas trwającej w latach 1709-1711 epidemii, która pochłonęła większość mieszkańców miasta. Świątynia ta jest niewielką jednonawową budowlą, posiada niewysoką wieżę. Na wyposażenie składają się trzy neogotyckie ołtarze, organy, witraże, głównie z motywami geometrycznymi oraz umieszczony na belce tęczowej krucyfiks. Ściany kościoła zdobi neogotycka polichromia z ornamentyką roślinną i astronomiczną ponownie odsłonięta i odnowiona w latach 2006- 2007. W 1975 r. dotychczasowa kaplica cmentarna została ustanowiona kościołem parafialnym. W bezpośrednim sąsiedztwie świątyni znajdują się nieczynne już cmentarze: katolicki, ewangelicki (po wojnie uległ dewastacji, obecnie znajduje się tam pomnik poświęcony pamięci pochowanych osób) oraz wojenny, na którym spoczywają żołnierze Wojska Polskiego oraz Armii Radzieckiej polegli w okolicach Złotowa podczas II wojny światowej.
Siedziba władz miejskich przy Alei Piasta wzniesiona w 1913 roku wg projektu ówczesnego architekta miejskiego, Adolfa Behra. W budynku pierwotnie znajdowały się cztery wysokiej klasy artystycznej witraże (ufundowane m.in. przez organizacje cechowe), z których do dnia dzisiejszego zachowały się dwa – w obecnym gabinecie burmistrza oraz w gabinecie jego zastępcy. Budynek wieńczy niewielka sygnaturka wraz z chorągiewką, z której codziennie w południe odtwarzany jest hejnał miejski. Współcześnie do budynku Ratusza dobudowano nowe skrzydło w którym znajduje się sala sesyjna rady miejskiej. W roku 2002 roku budynek przeszedł gruntowny remont połączony z częściową przebudową pomieszczeń.
Pomnik przedstawiający jelenia – godło heraldyczne miasta Złotowa – znajdujący się przed budynkiem Ratusza, na pl. 31 stycznia, pośrodku wysepki ronda. Tradycja wystawiania w mieście pomnika jelenia sięga przynajmniej czasów przedwojennych. Eksponowany współczesnie posąg powstał w 1993 roku, jednak w obecnym miejscu i w obecnej formie umieszczono go w grudniu 2005 roku. Codziennie w południe, bezpośrednio po hejnale miejskim oraz sygnale myśliwskim, przy odtwarzanych dźwiękach porykiwań jelenia posąg wykonuje obrót dokoła własnej osi.
Monumentalny budynek przy Alei Piasta wybudowany w latach 1910-1912 w stylu neorenesansowym, jako siedziba władz powiatowych. W budynku znajduje się kolekcja unikatowych, zabytkowych witraży secesyjnych, z których trzy, umieszczone w oknach auli rady powiatu, uznawane są za szczególnie cenne. Po zakończeniu II wojny światowej budynek mieścił cały szereg różnych instytucji m.in. – Prezydium Powiatowej Rady Narodowej, Pilskie Przedsiębiorstwo Przemysłu Drzewnego, Urząd Skarbowy. W tym też okresie, podczas prac remontowych gmach pozbawiony został kilku oryginalnych elementów architektonicznych – wykończeń szczytów oraz balkonów. W 2005 roku budynek ponownie przeszedł na własność starostwa powiatowego i w 2006 poddany został gruntownej renowacji (prace wykończeniowe, jak również remont wnętrz budynku trwają do chwili obecnej). W sąsiedztwie starostwa znajduje się Park Miejski o pow. 1,44 ha z ciekawym, zabytkowym drzewostanem stanowiący część dawnych ogrodów otaczających gmach Starostwa.
Znajdujący się przed gmachem Starostwa, jedyny na świecie pomnik Piasta Kołodzieja. Monument wg projektu W. Tomkiewicza i G. Aleksiewicza powstał w 1957 r. z inicjatywy byłego już wówczas burmistrza Złotowa Jana Kocika. Początkowo planowano uczcić w tym miejscu jednego z najbardziej zasłużonych przedwojennych działaczy polonijnych, ks. dra Bolesława Domańskiego, jednakże decyzją władz postanowiono ostatecznie wznieść pomnik legandarnego protoplasty dynastii piastowskiej, wpisując się w ten sposób w praktykę tzw. Ziem Odzyskanych. Odsłonięcia dokonano z okazji zjazdu byłych działaczy V Dzielnicy Związku Polaków w Niemczech. Na cokole pomnika umieszczone zostały dwie brązowe płaskorzeźby (piastowscy wojowie strzegący zachodniej granicy, powitanie żołnierzy Wojska Polskiego), tablica z wypisanymi Prawdami Polaków w Niemczech oraz inskrypcja: Bojownikom o wolność i polskość ziem piastowskich.
Zbudowana na przełomie XVIII i XIX wieku, znajdująca się przy ul. Zamkowej niewielka rezydencja myśliwska rodu Działyńskich, ówczesnych właścicieli dóbr złotowskich. Po zakupie dóbr złotowskich przez Hohenzollernów, przebudowana w latach 30. XIX wieku przez pruskiego architekta Karla Friedricha Schinkla w stylu klasycystycznym z elementami neogotyku. Rezydencja przez wiele lat stanowiła siedzibę szkoły rolniczej, później zaś, po przeniesieniu szkoły do nowego obiektu, stanowiła siedzibę złotowskiego nadleśnictwa, obecnie zaś część gmachu wykorzystywana jest jako budynek mieszkalny. W sąsiedztwie pałacu znajduje się cenny park, dawniej stanowiący jedną całość z niedalekim parkiem Zwierzyniec.
Wzniesiony w latach 40. XVII wieku, najstarszy zachowany budynek Złotowa. Ten niepozorny obiekt znajduje się przy parkingu domu handlowego “Centrum”, w sąsiedztwie pl. Paderewskiego. Pierwotnie stanowił on bożnicę złotowskiej gminy żydowskiej, nim na obecnym pl. Paderewskiego powstała nowa synagoga, na miejscu której w latach 1878-1879 wzniesiono okazały dom modlitwy (zniszczony przez Niemców po kryształowej nocy w 1938 r. – miejsce w którym znajdowała się ona upamiętnia obecnie tablica oraz obrys obszaru zajmowanego przez budynek wykonany z odmiennej kolorystycznie kostki brukowej). Pierwotna bożnica pełni dziś funkcje budynku magazynowego.
Muzeum gromadzące zbiory archeologiczne, etnograficzne, historyczne oraz inne dokumentujące dzieje Ziemi Złotowskiej. Siedzibą Muzeum jest zabytkowa, szachulcowa, osiemnastowieczna kamienica mieszczańska przy ul. Wojska Polskiego.
Zabytkowa kamienica zbudowana w 1905 roku w stylu secesyjnym, znajdująca się przy ul. Domańskiego. Budynek wyróżnia się niezwykle dekoracyjnymi, zabytkowymi zdobieniami elewacji zewnętrznej. W latach 1935-1939 znajdowała się tu siedziba V Dzielnicy Związku Polaków w Niemczech oraz innych ówczesnych instytucji polonijnych: Zarządu Polskokatolickiego Towarzystwa Szkolnego na regencję pilską, inspektoratu polskich szkół, Zarządu Związku Polskich Towarzystw Młodzieżowych, filii redakcji “Głosu Pogranicza i Kaszub”. Ówczesną działalność patriotyczną upamiętnia tablica. Obecnie w kamienicy mieszczą się biura, szkoła języków obcych, niektóre wydziały urzędu miejskiego, restauracja i hotel.
Wzniesienie w pobliżu jeziora Baba i Proboszczowskiego, przy ul. Jerozolimskiej, gdzie od II połowy XVI wieku aż do końca lat 30. XX wieku czynny był cmentarz złotowskiej gminy żydowskiej. W miejscu tym spoczywają m. in. zmarły w 1696 rabbi Jakub Feiwil oraz rabbi Akiba Beth aisch, zwany Pogromcą Ognia. Zgodnie z przedwojennym przekazem znajdowały się tu liczne nagrobki drewniane i kamienne, z których z czasem wznoszono pewnego rodzaju piramidę umiejscowioną na szczycie wzgórza. Cmentarz od ok. 1935 roku ulegał dewastacji. W miejscu tym współcześnie utworzono lapidarium zbudowane z odkrytych w 1998 r. podczas prac budowlanych przy Hali Targowej w centrum miasta fragmentów 143 nagrobków. Na Górze Żydowskiej znajduje się również 18 dębów – pomników przyrody.
Monument z 1951 roku stojący w parku im Adama Mickiewicza przy pl. Wolności, powstały na bazie elementów przedwojennego, niemieckiego pomnika z inicjatywy nauczycielki Anny Borkowej. Bezpośrednią przyczyną budowy pomnika była niemożność usunięcia ogromnego głazu stanowiącego część poprzedniego monumentu ze względu na brak w ówczesnym Złotowie odpowiedniego sprzętu (większość poniemieckich pomników została przewrócona i zakopana, a jeden z nich, poświęcony Ottonowi von Bismarckowi odkopano podczas budowy ronda u zbiegu ulic Obr. Warszawy, Mickiewicza i Staszica). W 2006 r. poddany gruntownej renowacji.
Zabytek techniki z ok. 1910 roku znajdujący się przy ul. Wodociągowej, wieża ta spełnia swoje funkcje do dnia dzisiejszego.
Złotów oraz okolice miasta stanowią miejsce bardzo atrakcyjne dla turystów, co wynika głównie z dobrego położenia, korzystnych warunków przyrodniczych, dobrze rozwiniętej infrastruktury oraz zaplecza hotelowo-restauracyjnego. W Złotowie znajduje się również stale rozbudowywana sieć ścieżek rowerowych. Tereny zielone, leśne oraz wodne zajmują niemal 40% powierzchni miasta.
Miasto otoczone jest pięcioma jeziorami o bardzo bogatym środowisku przyrodniczym, stwarzającymi dobre warunki do uprawiania turystyki wodnej i wędkarstwa:
Przez Złotów przepływa rzeka Głomia, stanowiąca lewy dopływ Gwdy, oraz umiejscowiony w północno-wschodniej części miasta Kanał Śmiardowski, którego dolina obfituje w bogatą, rzadką szatę roślinną (skalnica ziarenokowata oraz morwa czarna i biała – z których dwie ostatnie wykorzystywano w przedwojennym Złotowie do hodowli jedwabników) a także liściasty drzewostan (m.in. olchy, brzozy, wierzby).
W granicach miasta znajduje się również kilka niezwykle cennych pod względem przyrodniczym obszarów:
W Złotowie znajduje się ponadto 5 parków miejskich:
Złotów jest przygotowany na przyjęcie turystów i zaspokojenie ich potrzeb w dziedzinie gastronomii i noclegu. W mieście istnieją dwa hotele: Dom Polski, Krajna, w których są restauracje.
W Złotowie znajduje się 5 przedszkoli (w tym jedno niepubliczne), 4 szkoły podstawowe (w tym jedna niepubliczna), 3 gimnazja (w tym jedno niepubliczne), 4 szkoły ponadgimnazjalne i 1 wyższa:
Złotów jest ośrodkiem kulturalnym o powiatowym zasięgu. Z instytucji kultury wyróżnić można Złotowski Dom Kultury (instytucja użyczająca: salę kinowo-koncertową i amfiteatr, bez własnej działalności), Kino Truskawka, Muzeum Ziemi Złotowskiej (posiadające liczne zbiory dokumentów, fotografii, organizujące wystawy archeologiczne, etnograficzne, itd.). Istnieje Towarzystwo Śpiewacze św. Cecylii o ponad stuletniej tradycji, oraz amatorski Teatr Matysarek przy I Liceum Ogólnokształcącym, odnoszący ponadregionalne sukcesy. Funkcjonuje ponadto Chór Nauczycielski, Zespół Tańca Ludowego przy Szkole Podstawowej nr 1. Szeroką działalność kulturalną prowadzi Ognisko Pracy Pozaszkolnej. Światową renomę posiada grupa hardcore’owa “1125″. Bardzo często w Złotowie odbywają się koncerty tej odmiany muzyki.
Większość imprez kulturalnych jest realizowana na zlecenie lub w oparciu o projekty składane przez stowarzyszenia kulturalne do Urzędu Miasta. Najważniejsze stowarzyszenia to “Złototwórczość”, Złotowskie Stowarzyszenie Kulturalne oraz “Przyjazna Edukacja”. Od jedenastu lat w lipcu organizowany jest Euro Eco Meeting. W tym okresie na pl. Paderewskiego, jak i w całym mieście organizowane są sympozja, konkursy wiedzy ekologicznej, liczne koncerty, zabawy. Całość okraszona jest występami gwiazd polskiej estrady w miejskim amfiteatrze. W mieście funkcjonuje od kilku lat Bractwo rycerskie “Durandal” oraz Wolna Drużyna Piesza i późnośredniowieczna grupa Wojowie Gardu Welesa. W mieście ukazuje się od 1997 roku tygodnik “Aktualności Lokalne”, który jest ważnym ogniwem w życiu kulturalnym miasta.
Złotów jest dobrze wyposażony w urządzenia i obiekty sportowe, choć reprezentują one różny standard funkcjonalności. Istnieje zabytkowa hala sportowa, korty tenisowe i dwa stadiony piłkarsko-lekkoatletyczne. Oddano do użytku nową salę gimnastyczną przy Liceum Ekonomicznym, planuje się również niezbędną, gruntowną renowację miejskich stadionów oraz budowę kolejnej, umiejscowionej w centrum miasta, nowoczesnej hali widowiskowo-sportowej. W 2004 roku w sąsiedztwie Góry Wilhelma oddano do użytku strzelnicę na otwartym powietrzu, a w 2005 otwarta została pływalnia Laguna z sauną, siłownią oraz kortami tenisowymi i boiskiem do koszykówki (tereny przyległe). Najważniejszym klubem sportowym jest MLKS Sparta Złotów (zał. 1928, sekcje: badminton, siatkówka, skat, tenis stołowy, lekkoatletyka, boks, piłka nożna oraz niezależne sekcja aikido). Ponadto działa klub kolarski “Drogowiec”, klub szachowy “Ziemowit”, Klub Sportów Walki “Spider” i sekcja brydża sportowego. Przy szkołach prężnie działają Uczniowskie Kluby Sportowe.
Parlamentarzyści pilskiego okręgu wyborczego wywodzący się ze Złotowa:
Złotów
mit 515 Abbildungen, Stadtplan von Flatow, Kreiskarte, 70 Kartenausschnitten und 69 Ortsbeschreibungen
Broń kłująca - oręż zadający rany kłute. Dzieli się na drzewcową i na sieczną długą oraz krótką.
Kłująca broń drzewcowa służyła głównie do walki piechoty z konnicą. Składała się z długiego drzewca i zamieszczonego na końcu ostrza lub grotu.
Kłująca broń drzewcowa:
Broń sieczna kłująca dzieli się na krótką i długą. Krótka w średniowieczu służyła głównie do zadawania w walce w zwarciu ciosów kłutych, tzw. pchnięć. Długa natomiast najczęściej była wykorzystywana w baroku do pojedynków.
Kłująca broń sieczna:
Mlekotok (łac. galactorrhoea) — to wydzielanie mleka u kobiet bez związku z ciążą bądź przedłużony po porodzie okres laktacji lub każde pojawienie się wydzielania mleka u mężczyzn.
Prawie zawsze świadczy o zaburzeniach w układzie podwzgórzowo-przysadkowym i związany jest z zaburzeniami wydzielania prolaktyny, spowodowanego procesem zapalnym, nowotworowym, bądź organicznym uszkodzeniem OUN zwłaszcza międzymózgowia.
Należy wspomnieć, że do mlekotoku może dochodzić również w wyniku przewlekłego zażywania leków, takich jak rezerpina, chlorpromazyna lub też w wyniku urazów psychicznych i po operacjach w obrębie klatki piersiowej.
Hasła z dziedziny techniki i budownictwa:
Hasła z dziedziny anatomii:
Hasła z innych dziedzin:
Zobacz też:
Zadławienie - termin z zakresu kryminalistyki i medycyny sądowej, określający specyficzny rodzaj zagardlenia, w którym ucisk na narządy szyi wywiera bezpośrednio ręka człowieka. Śmierć przez zadławienie jest zawsze wynikiem działania drugiej osoby. Z przyczyn fizjologicznych - automatyczne rozluźnienie dłoni po utracie przytomności - nie istnieje możliwość popełnienia samobójstwa tą metodą.
Dobra (liczba pojedyncza dobro) (inaczej -kapitał rzeczowy lub kapitał finansowy) - w ekonomii to wszystkie środki, które mogą być wykorzystane, bezpośrednio lub pośrednio, do zaspokojenia potrzeb ludzkich.
Przykładem dobra może być np. samochód, działka budowlana, chleb, praca naukowa, seans filmowy, program komputerowy, energia elektryczna.
Uwaga: W niektórych publikacjach przez “dobro” rozumie się tylko te środki służące
do zaspokajania potrzeb ludzkich, które są przedmiotami materialnymi (tak więc przy tym rozumieniu tego pojęcia z wymienionych wyżej obiektów dobrem byłby tylko samochód i chleb).
| Klasyczny podział dóbr | Możliwość wyłączenia z konsumpcji | ||
|---|---|---|---|
| TAK | NIE | ||
| Konkurencyjność w konsumpcji | TAK | dobra prywatne: żywność, ubrania, komputery | wspólne zasoby: środowisko naturalne |
| NIE | dobra klubowe: szkoły prywatne, teatry, kina, kluby | dobra publiczne: obrona narodowa, policja, straż pożarna | |
Ekonomiści dzielą dobra na:
Ropnica (łac. Pyaemia) jest rodzajem posocznicy, która prowadzi do powstania ropni przerzutowych i jest zazwyczaj wywołana przez gronkowce (lub inne bakterie ropotwórcze). W przeciwieństwie do ropnia, ropnica ma te same objawy, co posocznica. Ropnicę odkrył Dr. Peter Vincent w 1934.
Dysfunkcja - pojęcie wprowadzone do socjologii przez Roberta Mertona, określające zjawiska wpływające w sposób negatywny (pomniejszający) na modyfikację lub adaptację systemu społecznego. W wyniku oddziaływania dysfunkcji system ulega ciągłym napięciom i deformacjom, które z kolei przy pomocy funkcji są redukowane. Nieustanne oddziaływanie funkcji i dysfunkcji sprawia, że system nigdy nie pozostaje niezmieniony i ulega ciągłym przekształceniom.
Dysfunkcje stanowią analityczną podstawę do badań nad dynamiką i zmianą, pozwalając analizować system społeczny nie tylko jako statyczną strukturę, lecz również przyglądać się zmianom jakie w nim zachodzą.
Objaw Brudzińskiego - neurologiczny objaw należący do grupy objawów oponowych.
Józef Brudziński - 1874-1917 - polski internista
Refleksoterapia - jedna z najpopularniejszych we współczesnej medycynie naturalnej forma profilaktycznego i terapeutycznego oddziaływania na organizm ludzki. Jest to terapia odruchowa.
Zalicza się do niej: akupresurę według systemu chińskiego, czyli masaż punktowy, oraz akupresurę stóp, opierającą się na założeniach sformułowanych przez amerykańskiego lekarza Fitzgeralda.
Terapia oparta na systemie chińskim nazywa się makrosystemem refleksoterapii, terapia wykorzystująca stopę, ucho, rękę nazywa się mikrosystemem refleksoterapii.
Dentystyka - dział medycyny zajmujący się budową i fizjologią zębów oraz leczeniem chorób zębów.
Za najwcześniejsze znaleziska archeologiczne świadczące o istnieniu tej dziedziny nauki uważa się pochodzące sprzed 9-7,5 tys. lat czaszki z zębami posiadającymi ślady borowania, znalezione w miejscowości Mehrgarh w Pakistanie.
Zobacz też: stomatologia
Medycyna - nauka empiryczna (oparta na doświadczeniu) obejmująca całość wiedzy o zdrowiu, chorobach ludzi i zwierząt (medycyna weterynaryjna) oraz sposobach zapobiegania i leczenia (za ojca medycyny uważa się Hipokratesa). Uznawany za twórcę nowożytnej medycyny jest Paracelsus.
Ostatnio wprowadza się zasady medycyny opartej na faktach.
Hamartoblastoma (z hamarto-, od gr. ἁμαρτία = błąd + -blastoma) - guz nowotworowy wywodzący się ze zmiany o charakterze hamartoma.
Medycyna tropikalna - dział medycyny zajmujący się rozpoznawaniem i leczeniem chorób występujących w strefach zwrotnikowych i podzwrotnikowych.
Kłąb (łac. cucula) - najwyżej wysunięty fragment grzbietu ssaka (np. konia), nasada szyi. Na kłąb zakłada się siodło. Ta informacja jest stosunkowo ważna, gdyż za nisko nałożone siodło może utrudnić jazdę, a wręcz zamienić ją w niebezpieczną.
Jest terminem używanym zazwyczaj w zootechnice. W medycynie weterynaryjnej przyjęło się określać tę część okolicą międzyłopatkową (łac. regio interscapularis).
Wysokość ciała ssaków (z wyjątkiem żyraf i człowieka) przyjęło się podawać “w kłębie”, czyli od poziomu ziemi do kłębu.
Zobacz też: chrząstkozrost, więzozrost, kościozrost – w anatomii: ścisłe połączenia międzykostne.
Pozycja Trendelenburga - pozycja medyczna, w której pacjent leży na plecach z głową poniżej poziomu klatki piersiowej i miednicy.
Przykładowo może być stosowana:
Nauki medyczne w Polsce dzielą się na następujące dyscypliny:
Portmore United Football Club - jamajski klub piłkarski z siedzibą w mieście Portmore leżącym w regionie Saint Catherine.
Klub założony został pod nazwą Hazzard United Football Club, która obowiązywała do końca sezonu 2002/2003. Po tym sezonie klub przyjął obecną nazwę - Portmore United.
Stan z 27 grudnia 2006 roku.
| Nr | Kraj | Zawodnik | Pozycja |
|---|---|---|---|
| Sheldon Brown | bramkarz | ||
| 1 | Shawn Sawyers | bramkarz | |
| Shawn Woolery | bramkarz | ||
| Terrence Allen | pomocnik | ||
| Sheldon Battiste | obrońca | ||
| Bryan Bayliss | pomocnik | ||
| 24 | Anthony Bennett | napastnik | |
| 25 | Kieron Bernard | obrońca | |
| 8 | Garth Boota | obrońca | |
| O Brown | |||
| Omar Campbell | obrońca | ||
| Dave Clarke | |||
| 6 | Ricardo Cousins | pomocnik | |
| 23 | Chris Dawes | pomocnik | |
| 9 | Kevin Deerr | napastnik | |
| Dwayne Ford | pomocnik | ||
| Jesus Hernandez | pomocnik | ||
| 75 | Onandi Lowe | pomocnik | |
| Oneil McDonald | napastnik | ||
| Orane Miller | pomocnik | ||
| 15 | Adrian Mitchell | obrońca | |
| 11 | Anthony Modeste (kapitan) | obrońca | |
| 3 | Creig Morrison | pomocnik | |
| 7 | Jason Morrison | pomocnik | |
| 31 | Steven Morrissey | napastnik | |
| 14 | Roen Nelson | napastnik | |
| Sheldon Palmer | napastnik | ||
| 32 | Fredy Parada | napastnik | |
| Micah Plummer | |||
| Adrian Powell | pomocnik | ||
| 20 | Ryan Powell | obrońca | |
| 34 | Adrian Reid | obrońca | |
| 4 | Tyrone Sawyers | obrońca | |
| Jermaine Simpson | obrońca | ||
| 16 | Carlington Smith | napastnik | |
| Ricardo Smith | obrońca | ||
| 40 | Demar Stewart | obrońca | |
| 5 | Mario Swaby | pomocnik | |
| Eric Vernon | obrońca | ||
| Leon Williams | obrońca | ||
| 19 | Rafae Wolfe | pomocnik | |
| 10 | Wolry Wolfe | pomocnik |
Mikroskop operacyjny - mikroskop używany do wykonywania operacji w bardzo małych przestrzeniach. Znalazł zastosowanie przy zabiegach okulistycznych, stomatologicznych, otolaryngologicznych i neurochirurgicznych
Wody reliktowe(szczątkowe)- Wody podziemne występujące na dużych głębokościach. Pozostałości wód z minionych okresów geologicznych. Są to zwykle wysłodzone wody morskie.
Znajdują się poza strefą aktywnej wymiany i nie biorą udziału w globalnym obiegu wody. W zależności od stosunku wieku utworów geologicznych do wieku występujących w nich wód reliktowych wyróżnia się wody reliktowe sedymentacyjne i wody reliktowe infiltracyjne.
sedymentacyjne-wyłączenie tych wód z obiegu hydrologicznego nastąpiło w momencie tworzenia się osadów zawierających te wody, czyli ich wiek równy jest wiekowi skał. Są resztkami dawnych jezior lub morskich osadów dennych.
reliktowe-wyłączenie ich z obiegu nastąpiło dużo później niż powstanie utworów, w których się obecnie znajdują. Są to wody atmosferyczne lub powierzchniowe. Są one nieodnawialne o stałej ilości, w przypadku eksploatacji ulegną całkowitemu wyczerpaniu.
Arsenij (Wasiljewicz) Tiszkow (ur. 23 sierpnia 1909 r., zm. 30 września 1997 r.), generał major, oficer radzieckiego wywiadu zagranicznego, m.in. zastępca Aleksandra Paniuszkina, szefa I Zarzadu Głównego w 1954 roku.
Pracę w radzieckich służbach specjalnych zaczął pod koniec 1935 roku, wstępując do Ludowego Komisariatu Spraw Wewnętrznych - NKWD. Po reorganizacji NKWD, w lutym 1941 roku, został przeniesiony do nowo utworzonego Ludowego Komisariatu Bezpieczeństwa Państwowego, NKGB. Do 1946 roku jeszcze dwukrotnie wędrował z NKGB do NKWD, aż osiadł w nowo utworzonym Ministerstwie Bezpieczeństwa Państwowego - MGB, (dawnym NKGB). W międzyczasie w 1945 roku piastował chwilowo stanowisko zastępcy szefa radzieckiej Misji Wojskowej w Belgradzie. W październiku 1946 roku, już jako pracownik MGB, został rezydentem wywiadu zagranicznego MGB w Budapeszcie. Od września 1950 roku zastępca szefa 4 Zarządu Komitetu Informacji (ds. wywiadu nielegalnego). Następnie od listopada 1951 roku szef Zarządu Wywiadu Nielegalnego I Zarządu Głównego MGB. Po likwidacji MGB i przejęciu dotychczasowych obowiązków tej instytucji przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych ZSRR, co nastąpiło zaraz po śmierci Józefa Stalina w 1953 roku, Tiszkow został szefem Zarządu Wywiadu Nielegalnego II Zarządu Głównego MVD, oraz jednocześnie od 16 lutego do 22 maja 1953 roku sprawował funkcję zastępcy Jewgienija Pitowranowa, ówczesnego przedstawiciela Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Niemieckiej Republice Demokratycznej. W 1954 roku, po utworzeniu Komitetu Bezpieczeństwa Państwowego (KGB), został zastępcą Aleksandra Paniuszkina, szefa I Zarządu Głównego KGB, w tym samym roku został także zastępcą komendanta Szkoły nr 101 I Zarządu Głównego KGB. W 1960 roku został komendantem Szkoły nr 101 I Zarządu Głównego KGB.
Od 1967 roku na emeryturze, zmarł 30 września 1997 roku w Rosji.
Szczelina oczodołowa górna (łac. fissura orbitalis superior)- otwór w czaszce łączący oczodół ze środkowym dołem czaszki. Jest to otwór kształtu trójkątnego znajdujący się w kości klinowej. Od góry ograniczony jest przez skrzydło większe kości klinowej (łac. ala major ossis sphenoidalis), od dołu przez skrzydło mniejsze kości klinowej (łac. ala minor ossis sphenoidalis). Przyśrodkowe ograniczenie szczeliny stanowi trzon kości klinowej (łac. corpus ossis sphenoidalis). Od boku na wąskim obszarze ogranicza ją także kość czołowa. Nieco ku tyłowi od dolnego brzegu szczeliny oczodołowej górnej znajduje się otwór okrągły. Jest on od niej oddzielony niewielką beleczką kostną. Ponadto część dolna szczeliny łączy się z tylną częścią szczeliny oczodołowej dolnej. W obrębie szczeliny oczodołowej górnej okostna oczodołu przechodzi w blaszkę opony otaczającą zatokę jamistą i w blaszkę opony środkowego dołu czaszki.
Przez szczelinę oczodołową górną przechodzą ważne struktury anatomiczne, które zmierzają ze środkowego dołu czaszki z zatoki jamistej, leżącej tuż za szczeliną:
Ponadto przez szczelinę przechodzą także naczynia:
Przez szczelinę oczodołową górną mogą także przebiegać:
Czasami w obręb szczeliny oczodołowej górnej mogą wpuklać się uchyłki zatoki jamistej.
zespół szczeliny oczodołowej górnej
szczelina oczodołowa dolna
A. Bochenek, M. Reicher Anatomia człowieka. tom I. PZWL, Warszawa 1989. ISBN 83-200-1230-9
Mer (gr. meros - część) to najprostszy, jaki da się wyróżnić, stale powtarzający się fragment cząsteczek polimerów.
Polimery składają się z bardzo długiego łańcucha merów,
zakończonych na obu końcach grupami końcowymi.
W przypadku polimerów syntetycznych - tj. sztucznie otrzymywanych w wyniku
reakcji polimeryzacji często przyjmuje się, że merem jest
nie najprostszy jaki da się wyróżnić fragment cząsteczki lecz ten fragment,
który bezpośrednio pochodzi od reagującego monomeru.
Np. w cząsteczce polietylenu:
–CH2CH2CH2CH2CH2CH2CH2CH2CH2CH2–
najprostszym, powtarzalnym fragmentem cząsteczki jest grupa –CH2–, jednak
ze względu na to, że polietylen otrzymuje się w wyniku polimeryzacji etylenu
CH2=CH2 przyjmuje się, że merem w polietylenie jest
grupa CH2CH2.
Aspirowanie - zabieg stosowany przy iniekcjach domięśniowych mający na celu sprawdzenie czy koniec igły nie tkwi w naczyniu krwionośnym. Może on polegać na odłączeniu igły od strzykawki lub niewielkim podniesieniu tłoku strzykawki. Przy właściwym wkłuciu krew nie powinna się pojawić na igle ani w strzykawce.
Wyspa Amsterdam zwana też Nowy Amsterdam była w latach 1841-1851 własnością Polaka - Adama Piotra Mierosławskiego 1815-1851). Wyspa ta została mu nadana przez rząd francuski po jej ponownym odkryciu przez Mierosławskiego w 1840r.
Objaw Roemhelda - wystąpienie czynnościowych zaburzeń pracy serca wskutek bębnicy w nadbrzuszu. Mają charakter zaburzeń rytmu lub objawów dławicy piersiowej.
Siódmaczek leśny, siódmaczek europejski (Trientalis europaea) – gatunek rośliny wieloletniej należący do rodziny pierwiosnkowatych. Występuje w Ameryce Północnej, Azji i Europie. W Polsce roślina pospolita na niżu, w górach rzadka.
Fresk Giotta jest to fresk, tworzony za pomocą specyficznej techniki polegającej na malowaniu za pomocą rozrobionych z wodą pigmentów bezpośrednio na świeżej i jeszcze wilgotnej zaprawie wapienno-piaskowej. Wapno gaszone, które jest wodorotlenkiem wapnia, wysychając, łączy się z dwutlenkiem węgla zawartym w powietrzu i staje się nierozpuszczalnym węglanem wapnia. W trakcie tego procesu cząstki pigmentu zostają na trwałe związane z powierzchnią zaprawy na ścianie. Jest to technika wymagająca wielkiej biegłości, ponieważ należy malować dość szybko, zanim zaprawa wyschnie, i nie można dokonywać żadnych poprawek.
Zwłóknienie klatki piersiowej (łac. fibrothorax)
Najczęściej jest zejściowym powikłaniem ropniaka opłucnej, wysiękowego zapalenia płuc. Może też być powikłaniem odmy opłucnej, zarówno samoistnej jak i leczniczej. Jest częstym efektem źle leczonej choroby opłucnej.
Występują masywne zrosty opłucnowe. Mogą powodować przesunięcie środpiersia, skrzywienie kręgosłupa. Zrosty wciągają w proces chorobowy płuco powodując zaburzenia krążenia płucnego i wywołując rozstrzenia oskrzeli.
Zwłóknienie klatki piersiowej nie powoduje dolegliwości przez wiele lat od początku choroby, może poza pewną nietolerancją wysiłków. Dopiero w starszym wieku objawy się unawidaczniają, gdy dołączają się do tego inne schorzenia obciążające organizm. Pojawiają się wtedy charakterystyczne objawy: duszność, sinica, zwężenie chorej połowy klatki piersiowej, skrzywienie kręgosłupa, osłabienie drżenia piersiowego, stłumienie odgłosu opukowego.
Badanie radiologiczne klatki piersiowej potwierdza rozpoznanie. Wykonuje się też gazometrię która wykazuje hipoksemię, z ewentualną hiperkapnią.
Przede wszystkim jest chirurgiczne. Wykonuje się bardzo ciężki zabieg dekortykacji płuca. Jeżeli wcześniej doszło do marskości płuca, to dokonuje się resekcji.
Najważniejszym elementem leczenia zwłóknienia klatki piersiowej jest jemu zapobieganie. Najprościej można to osiągnąć właściwym leczeniem chorób opłucnej.
“Choroby wewnętrzne” - pod redakcją Franciszka Kokota.
Studia jednolite magisterskie, na które przyjmowani są kandydaci posiadający świadectwo dojrzałości, umożliwiające uzyskanie specjalistycznej wiedzy w określonym zakresie kształcenia, jak również przygotowujące do twórczej pracy zawodowej, kończące się uzyskaniem tytułu magistra albo tytułu równorzędnego.
Nauka na studiach jednolitych magisterskich trwa 10 semestrów (5 lat).
Ten rodzaj studiów został wprowadzony ustawą z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, co wynikało z tzw. deklaracji bolońskiej. Obecnie istnieje kilka kierunków studiów prowadzonych jedynie jako jednolite studia magisterskie, są to: aktorstwo, analityka medyczna, farmacja, kierunek lekarski, kierunek lekarsko-dentystyczny, konserwacja i restauracja dzieł sztuki, prawo, prawo kanoniczne, psychologia, medycyna, realizacja obrazu filmowego, telewizyjnego i fotografia, weterynaria.
BLS (Basic Life Support) - pol. Podstawowe zabiegi resuscytacyjne - zalecenia wydawane przez Europejską Radę Resuscytacji, dotyczące udzielania pierwszej pomocy w przypadku nagłego zatrzymania krążenia, przed przybyciem wykwalifikowanego personelu. Część tzw. łańcucha przeżycia.
Kodeks ISM (ang. International Safety Management code – Międzynarodowy kodeks zarządzania bezpieczną eksploatacją statków i zapobieganiem zanieczyszczaniu lub międzynarodowy kodeks zarządzania bezpieczeństwem) — uchwalony przez IMO Rezolucją A741(18), zaczął obowiązywać z chwilą wejścia w życie 1 lipca 1998 rozdziału IX Konwencji SOLAS dotyczącego zarządzania bezpieczną eksploatacją statków.
Kodeks ISM przedstawia międzynarodową normę dotyczącą bezpiecznego zarządzania i eksploatacji statków oraz zapobiegania zanieczyszczaniu.
Zastosowanie Kodeksu ISM powinno wspierać i motywować rozwój kultury bezpieczeństwa w żegludze.
Celem Kodeksu ISM jest zapewnienie bezpieczeństwa na morzu, zapobieganie nieszczęśliwym wypadkom lub utracie życia oraz unikanie niszczenia środowiska morskiego i mienia.
Regulacje Kodeksu ISM weszły do polskiego prawa podatkowego, dokument zgodności zgody z nim jest podstawowym warunkiem wyboru przez podatników zasad opodatkowania PIT - podatku tonażowego.
Dickinson Woodruff Richards, Jr. (ur. 30 października 1895 – zm. 23 lutego 1973) - amerykański lekarz i fizjolog, laureat Nagrody Nobla, którą otrzymał w 1956 wraz z André Cournandem i Wernerem Forssmannem za prace z fizjopatologii krążenia oraz za badania nad cewnikowaniem serca.
Medycyna behawioralna - dziedzina medycyny powstała na gruncie behawioryzmu w latach siedemdziesiątych. Prezentuje podejście pragmatyczne, polegające na mniejszym zainteresowaniu wyjaśnianiem etiologii zaburzeń, a większej koncentracji na rozwoju metod skutecznej terapii. Jej założenia to interdyscyplinarność (wykorzystywanie różnych kierunków medycyny np. antropologii, psychologii, socjologii) i włączanie profilaktyki, diagnostyki, leczenia i rehabilitacji.
Przepuklina rozworu przełykowego (łac. hernia hiatus esophagi) - schorzenie układu pokarmowego polegające na przemieszczeniu części żołądka z jamy brzuszej do klatki piersiowej poprzez rozwór przełykowy przepony.
W warunkach prawidłowych przełyk w okolicy swojego dolnego zwieracza przechodzi przez przeponę oddzielającą zawartość klatki piersiowej od jamy brzusznej poprzez strukturę anatomiczną którą nazwana jest rozworem przełykowym.
W pewnych sytuacjach, którym sprzyjają np. otyłość i wzmożone ciśnienie wewnątrzbrzuszne może dochodzić do przemieszczania się części żołądka do klatki piersiowej.
Niewielka przepuklina może nie dawać objawów, inne powodują bóle w nadbrzuszu i dołku podsercowym, zgagę (refluks żołądkowo-przełykowy), uczucie odbijania i cofania się treści żołądkowej do przełyku, szczególnie po obfitych posiłkach i w sytuacjach powodujących wzrost ciśnienia wewnątrz jamy brzusznej. Charakterystyczne jest, że dolegliwości nasilają się w pozycji leżącej.
Do nietypowych objawów można zaliczyć chrypkę, sczególnie rano w efekcie drażnienia strun głosowych przez zarzucaną treść żołądkową. W skrajnych przypadkach może wystąpić suchy lub świszczący kaszel, jako objaw zarzucania treści żołądkowej do drzewa oskrzelowego wywołujące objawy astmatyczne, czasem też może dojść do podrażnienia nerwu błędnego i w efekcie skurczu oskrzeli.
Występować również może duszność czy kołatanie serca.
W zaawansowanych przypadkach leczenie operacyjne.
W innych przypadkach leczenie zachowawcze:
Studnia w Kazalnicy - jaskinia położona w Tatrach Zachodnich w zboczach Doliny Miętusiej. Składa się prawie wyłącznie ze studzien, które są połączone krótkimi korytarzami. Największą, o długości ok. 50 m jest Studnia Kaskadowa, inne obszerne to Notostudnia, Studnia Latających Parkowców, Bambanik czy Studnia Papuasa. Najniższym punktem jaskini jest Studnia Beznadziei, nazwana tak z powodu jej zamulonego dna, nie budzącego dalszych perspektyw odkrywczych, natomiast górne odgałęzienie kończy się w okolicy Morawskiego Komina, 41 m powyżej otworu wejściowego.
Otwór jaskini był odgruzowywany przez blisko dwa lata przez zakopiańskich grotołazów. Pierwsi odkrywcy w 1973 r. dotarli do ciasnej szczeliny, 34 m poniżej otworu. Przez następne lata dalsza eksploatacja zamarła, a dodatkowym problemem stał się lód, który uniemożliwiał wejście do jaskini. Dopiero w połowie lat dziewięćdziesiątych udało się go wytopić, przez okresowe zamykanie otworu wejściowego. W latach 1995 i 1996 odkryto obecnie znane dalsze partie jaskini.